Szczęście na co dzień odbiera mi mowę

KARINA WERONIKA WÓJCIK

trzeci listopada, 1996, Zakopane // matka z Katowic, ojciec z Chorzowa

absolutny brak pomysłów na najbliższą przyszłość, niestety

Cześć. Nazywam się Karina Wójcik (matka chciała mnie nazwać Akacja, także proszę nie śmiać się z mojego imienia albo coś, bo zawsze mogło być gorzej), rocznikowo mam siedemnaście lat, uczęszczam do I Liceum Ogólnokształcącego imienia Oswalda Balzera i mam zamiar studiować, ale jeszcze nie wiem w sumie co (kogoś to w ogóle interesuje?). Lubię marudzić, jeść, mieć spokój i mówić, bardzo dużo mówić; cierpię na nagłe słowotoki, dziwne zachcianki żywieniowe, częste bóle brzucha, głowy, lewego barku, cycków i w ogóle taka trochę papka za mnie jest, w gruncie rzeczy. Notuję ważne rzeczy na wierzchu prawej dłoni, opcjonalnie na przedramieniu, jeśli skończy mi się miejsce (tak swoją drogą, to jestem leworęczna, jeżeli może to być istotne); chomikuję stare bilety autobusowe, nałogowo wącham książki i nienawidzę, kiedy ktoś przy mnie pali, nieustannie mówi gwarą albo uparcie wciska między „w każdym” i „razie” to przeklęte „bądź” (brzydkie „ś” w „wziąć” też mnie irytuje, że tak przy okazji napomknę). Podobno jestem upierdliwa, przemądrzała i niekoniecznie wielce sympatyczna, przynajmniej przez te pięć dni w miesiącu, ale ja wiem swoje, więc proszę ludziom nie wierzyć, kiedy wypowiadają się na mój temat (no chyba, że wychwalają mnie pod niebiosa, wtedy to co innego). Mam metr siedemdziesiąt trochę, długie prawie po tyłek włosy, sraczkowate oczy, wystający obojczyk, prawie płaską klatkę piersiową i krzywe nogi, także najpiękniejsza to ja raczej nie jestem.
Cześć. Miło mi Cię poznać, czy jak to tam szło.

_____________________

Karusia to całkiem milusia jest, tak naprawdę. Tylko czasem rzuca kąśliwe wypowiedzi, bo nie umie sie w język ugryźć, a tak to ma nawet uśmiech do twarzy przyklejony non-stop, o.
Karusia jest młoda, fakt, ale mam nadzieję, że nikt mnie za to nie zlinczuje. Jakoś tak nie potrafię prowadzić starszych postaci; dorośli są dziwni.

Karta minimalistyczna i chaotyczna, bo z perspektywy Wójcik, a ona zwykle w ten sposób się wypowiada, ale zostanie rozbudowana; dodam zakładki uzupełniające, albo coś, i powinno być okej. Chyba.

Lubię wątki, ale zwykle dość wolno odpisuję, bom leń niewiarygodny. W razie czego zawsze można kopnąć mnie w dupę, żebym się pospieszyła, nie ugryzę w odwecie, obiecuję.
Ach. NO I WOLĘ ZACZYNAĆ, ALE LEJĘ WODĘ.