Me versus me has always been my biggest fight.

Antoni Wrzesiński

9 stycznia 1993, Kraków

po maturze, nie na studiach, bo zbyt leniwy

uroczy domek gdzieś na ulicy Kościeliskiej, grzeje dupsko u rodziców

pomaga mamie w kawiarni na Krupówkach, bawi się w kelnera

Ojciec krakowiak, matka zakopianka, Antek małopolszczanin. Urodził się w Krakowie, jako syn architekta Jakuba Wrzesińskiego i cukierniczki Cecylii Wrzesińskiej z domu Jasiniak. Trochę rodziców zaskoczył. Urodził się miesiąc za wcześnie, gdy małżeństwo przebywało u rodziny Jakuba w Krakowie. Mimo że Antoni urodził się właśnie tam, od zawsze mieszkał w Zakopanem, w typowo góralskim domu przy ulicy Kościeliskiej. Rok po nim urodziła się jego siostra, Kinga. W Zakopanem chodził do podstawówki, gimnazjum i liceum. Skończył je jak skończył, ledwo. Z matury miał po 35%, nie popisał się za bardzo, ale to pewnie dlatego, że po prostu nie chciało mu się niczego powtarzać. To chyba najbardziej leniwe stworzenie w Zakopanem. Dziwne, że w ogóle wychodzi z łóżka. 

Nie wykazuje większego zainteresowania czymkolwiek. Ze sportów lubi sobie czasem pograć w siatkówkę, ale żeby śledzić ligę, to już nie, no bo po co? Jak są skoki narciarskie na Krokwi, to pójdzie, ale tylko dlatego, żeby popatrzeć na ładne dziewczyny, bo czasem się jakieś pojawiają. Na Krupówkach jest prawie codziennie, co jest dziwne, że w ogóle mu się chce. Po prostu przychodzi do kawiarni prowadzonej przez jego mamę. Dorabia tam trochę jako kelner, czasem uśmiechnie się do jakiejś ślicznej turystki i zostawi na serwetce swój numer telefonu. Pies na baby. Jego niebieskie oczy codziennie spoglądają albo na tamtą uroczą blondynkę, albo na tą piękną brunetkę, która stoi trochę dalej. Chyba nie jest dobrym materiałem na chłopaka, bo możliwe, że nie wytrzyma w związku i będzie lgnął do innych kobiet. Kiedyś zdradził swoją dziewczynę. Dostał wtedy po swojej piegowatej mordce i tam, gdzie słońce nie dociera i skończyła się sielanka. To go jednak nie zraziło. On po prostu kocha kobiety, nie potrafi przestać na nie patrzeć, zagadywać do nich. Niektóre z nich powiedziało mu prosto w twarz, że jest zbyt pewny siebie, ale taka jest prawda. On doskonale to wie. Przed nim nie ma zahamowań. Bezpośredni, szczery do bólu, taki jest. Źle wyglądasz w tych jeansach? On to powie, bez żadnych ogródek. Bo przecież lepsza jest gorzka prawda niż słodkie kłamstwo. To jedno z jego mott.

Troszkę zapatrzony w siebie, czasem lubi pogadać o sobie, bo może. Przez to nieco irytujący, ale jak zdzieli się go patelnią w głowę, to się uspokaja. Żartować lubi, a co za tym idzie, śmiać także. A śmiech ma bardzo przyjemny dla ucha. Ludzie mu mówią, że ma radiowy głos. Miło się go słucha. Podobno każde słowo, które opuściło jego usta, jest przepełnione ciepłem i czymś takim co sprawia, że nawet najprostsze zdanie jest przyjemne dla ucha. On się cieszy. Plus dziesięć do zajebistości. I kolejne piętnaście do egoizmu. 

Na dodatek jest fanem rocka, metalu i core'u, chodzi w glanach w zimę, wiosnę i jesień (albo po prostu wtedy, gdy słoneczko nie świeci i nikt poci się jak świnia), lubi dobry alkohol, nienawidzi papierosów. Lubi książki Dana Browna i Stephena Kinga, nie gardzi Tolkienem i Agathą Christie. Jest wielkim fanem Gwiezdnych Wojen i Władcy Pierścieni. Zdał na prawo jazdy i rozwalił ojcu samochód, dlatego jeździ albo na rowerze, albo na deskorolce. Tatuś sypnął kiedyś groszem, żeby synek mógł zrobić sobie tatuaż. Za prawym uchem ma wytatuowaną mała dłoń pokazującą victorię, a za lewym- dłoń rock and roll. Ojciec zapowiedział, że więcej pieniędzy nie będzie mu dawał, więc Antek sam zbiera na kolejny tatuaż. Nie pogardzi jednak, jeśli ktoś mu pomoże.  

To wszystko zamknięte w stu dziewięćdziesięciu centymetrach, zwieńczonych artystycznym nieładem w postaci włosów w kolorze ciemny blond. Ósmego dnia Bóg stworzył Antoniego i wiedział, że to co stworzył, jest dobre.

__________________________

Pan z tumblra o imieniu Wynston. (cudowny!)

Codziennie nie będę, no ale się staram.

Wracamy do żywych :)