No introductions necessary.

Zdjęcie drugie, zdjęcie trzecie

Cezar Iwanowicz

Psychiatra

21 marca 1978, Kraków
W Zakopanem od ośmiu lat

Kocham cię, kiedy płyn żałości

Płynie ci z ócz jak krew gorący,
Kiedy pomimo mej czułości
Trwoga przenika twoje kości,
Niczym rzężenie konających.
Wdycham, o boskie upojenie,
Hymnie, co mnie rozkoszą mami
Całe twej piersi rozżalenie
O wiem, że serce twe się mieni
Twych smutnych oczu diamentami.



Zegar wybija siódmą, nie śpię. Podnoszę się z łóżka, po omacku sięgam po okulary i w drodze do kuchni zakładam sweter. Parzę kawę, dwie łyżeczki czarnej, niesłodzonej i bez mleka. Z lodówki wyjmuję ser; chleb smaruję cienko masłem, kolejno kładąc plaster goudy, słyszę, że woda się gotuje. Kanapka ląduje na talerzu, wrzątek w kubku. Jestem gotowy, by zacząć posiłek. Czuję się rozdrażniony przez brak serwety w kwiaty, jednak musi mi wystarczyć nowa, obleczona w bliżej nie określone wzory. Przymykam oczy, wizualizuję sobie przed nimi holenderskie tulipany. Po trzech minutach i uniesieniu powiek spokojnie spożywam śniadanie. Prysznic biorę o siódmej trzydzieści. Woda jest letnia. Szampon się kończy, muszę iść na zakupy. Po wyjściu z łazienki, dopisuję do listy na lodówce dwa produkty, które kupię w środę, dzień supermarketu. Ósma. Ubieram się, choć mam problem z doborem koszuli. Jedna do mnie nie pasuje. Druga ma plamę przy kołnierzu. Nie założę nic brudnego. Wybieram niebieską. Nie błękitną, nie granatową, nie morską. Niebieską. Przed drzwiami czeka na mnie nowe wydanie dziennika. Biorę je do ręki, siadam na kanapie i przyglądam się fotografii na stronie tytułowej. Wielki nagłówek krzyczy Kolejny atak Pianisty!, otwieram na stronie drugiej i zaczynam czytać.
Dwudziestego czwartego kwietnia w Poznaniu, policja odnalazła zwłoki trzydziestoletniego mężczyzny. Władze zostały powiadomione przez sąsiadkę zamordowanego, zaniepokojoną długą nieobecnością mężczyzny. Komenda Wojewódzka Policji nie podała szczegółów dotyczących zabójstwa, wiadomo jednak, że sprawcą najprawdopodobniej jest Pianista. Przypominamy, że morderca ten grasuje na terenie całej Polski od ponad czternastu lat, pozostawiając po sobie charakterystyczne znaki szczególne: ofiary zawsze są umalowane, ubrane odświętnie, a w miejscu ich spoczynku słychać nieznany utwór muzyczny. Apelujemy o zachowanie ostrożności. Poznańska policja informuje dodatkowo, że pojawiły się nowe okoliczności w śledztwie, które jednoznacznie stwierdzają, że Pianista obecnie wciąż przebywa w mieście lub jego okolicach...
Przestaję czytać, zamykam gazetę. Składam ją na pół, odkładam na stolik, po czym przyglądam się swoim dłoniom przez piętnaście sekund. Pianista to straszna nazwa, której nie toleruję. Brak oryginalności u polskich władz nie jest jednak niczym nowym. Wstaję z kanapy, chowam dokumenty do aktówki i przechodzę do przedpokoju. Tam zakładam buty, zaczynam od lewego, dopiero później przechodząc do prawego. Odwracam się i sprawdzam czy przypadkiem nie zostawiłem zapalonego światła lub odkręconego kranu. Wychodzę przed dom, zamykam drzwi na klucz. Wchodzę do garażu, siadam za kierownicą, odpalam silnik i wyjeżdżam na podjazd. Do pracy dojeżdżam na dziewiątą. Mam zawroty głowy, z ledwością dochodzę do drzwi wejściowych, by popchnąć je i znaleźć się w recepcji. Witam się z Marianną i udaję się do swojego gabinetu. Mam pół godziny do przyjścia pierwszego pacjenta. Porządkuję papiery na biurku, proszę sekretarkę o herbatę z miodem i panuję nad drżącymi dłońmi. Jestem dziś opanowany i spokojny, jestem w pracy i robię to, co wychodzi mi najlepiej - pomagam. Na różne sposoby radzę sobie z ludzkimi problemami. Zaczynam w gabinecie. Rozmawiam, udzielam rad. To za mało. Czuję potrzebę partycypowania, nie tylko u swoich pacjentów. Obserwuję. Poznaję. Zbliżam się. Obnażam z sekretów. I w końcu nadchodzi ten jeden moment, w którym, zagnieżdżony w ich życiu, mogę udzielić prawdziwej pomocy. Nie muszą się już dłużej samookaleczać, pić na umór, brać narkotyków, zdradzać żon czy mężów, płakać po nocach i przeżywać upokorzeń. To czas, kiedy jestem Pianistą, kiedy zabieram od nich kłopoty i pomagam ruszyć dalej.

~

Stworzyłam mordercę o twarzy Deppa, który myśli, że robi ludziom przysługę. Jak być psychicznym, to na całego. Wątków się nie boimy, natomiast banie się zalecamy. Cezar nie gryzie, ale jest na tyle specyficzny, że gryzienie byłoby pewnie opcją zadowalającą. W tytule American Psycho. W karcie został także użyty fragment wiersza Baudelaire'a.