Każdy ma chwile słabości, do diabła, nawet bohaterowie się męczą.

Artur Korzecki
trzydzieści jeden lat
pisarz z powołania

"Chcę ci opowiedzieć swoją historię wcale nie z próżności. 
Nie pragnę sukcesu, sławy, czy pieniędzy. To proste, większość mężczyzn i kobiet tego nie pragnie. Nawet lepiej, nie pragnę miłości. Kiedy byłem młody, kobiety mówiły mi, że kochają mnie za uśmiech. Przyjmowałem to bez komentarza. Następnie za talent. Następnie za głębię umysłu. Następnie za pieniądze. Dobra, poradzę sobie z tym wszystkim. Jedyna kobieta która mnie przeraża, to ta która pokocha mnie za mnie samego. Mam pewne plany co do niej. Trucizny, sztylety, ciemne grobowce w jaskiniach, gdzie ukryję jej głowę. Nie można jej pozwolić żyć. Zwłaszcza, gdy jest wierna, nie kłamie i zawsze stawia mnie na pierwszym miejscu."

Mario Puzo - Głupcy umierają

Nie mam historii swojego życia. Kobiety nigdy tego nie zrozumiały. Zacząłem od siebie. Nie miałem dziadków ani rodziców, wujków, cioć, przyjaciół rodziny ani kuzynów. Nie mam wspomnień z dzieciństwa, z domu, z kuchni. Nie miałem swojego miasteczka ani wioski. Zacząłem swoją historię od siebie i Mateusza - mojego brata.
 Chciałem żyć uczciwym życiem, to było moim wielkim zmartwieniem. Szczyciłem się tym, że jestem realistą, dlatego nie miałem ambicji by być doskonałym, byłem sobą. Robiłem to, co kochałem a jednocześnie moje serce było boleśnie ściśnięte, gdy to nie wychodziło. Niestety, zbyt często byłem sobą zawiedziony. Potrzebowałem odrobiny aplauzu, podziwu - czegokolwiek, nie koniecznie gromkich oklasków na stojąco - "dobrze ci idzie" brzmiałoby równie pięknie w ustach osoby, na której ci zależy. Nikt nigdy nie podzielał mojej fascynacji piórem. Ludzie mieli różne pasje. Rysowali, grali w gry, tańczyli - mało kto jednak traktował to jako sposób na utrzymanie siebie i swojej rodziny przy życiu.. A ja tak chciałem, chciałem zrobić coś niemożliwego. Coś co poruszyło by tłumy. Chłopak z prowincji pisarzem na skalę światową? Czemu nie, wierzyłem w to, dziecięcą wiarą w Świętego Mikołaja.
Prawdę mówiąc, zawsze rywalizowałem z innymi ludźmi i dlatego chciałem być najlepszy. Satysfakcję dawał mi mój brak zachłanności czy żądzy pieniędzy podczas gdy inni się za nimi zabijali. Nigdy również nie uganiałem się za kobietami, gdy kumple wokół mnie mieli wypełnione notesy imionami zdobyczy. Czułem dumę z tego, że jestem inny - choć nie byłem. Zapisałem się na kursy literackie w Miami, z zamiarem oszołomienia wszystkich studentów. Byłem pełen pasji, gotowy na uczciwą rywalizację. Pamiętam, to był pierwszy dzień. Przeczytałem opowiadanie, czułem spojrzenia pięćdziesięciu ludzi na sobie - nawet się nie zająknąłem. A gdy skończyłem zabili mi brawo. Na stojąco. Zatkało mnie, nie wiedziałem co powiedzieć. Zebrałem kartki i usiadłem na widowni wciąż wszystkim oszołomiony.
Te przyjemne zaskoczenie towarzyszyło mi jeszcze przez długi czas. Gdy wyszedłem z uczelni zdałem sobie sprawę, że przecież nie żyjemy po to, by machinalnie harować całe życie bez odrobiny pasji. Wtedy zaprzysięgłem sobie sam, że wydam książkę bez względu na wszystko.
Kobiety były dla mnie sanktuarium, prawda, że egoistycznie wykorzystywanymi, ale to dzięki nim życie stawało się znośne. Jak można znosić porażki codziennego życia bez takiego sanktuarium? Wracałem kiedyś  z pracy, przerażony ilością długów, głębokością gówna w jakie się wpakowałem. Z dnia na dzień byłem pewien końca swojej pisarskiej kariery. I wtedy styrany ciężkim dniem, otwierałem drzwi domu które nagle stawały się tak cholernie ciężkie. Moim oczom ukazywała się ta blond piękność, z uśmiechem na twarzy i - o Boże, ona uśmiechała się na mój widok! a nie było nikogo za mną. I znów wszystko wracało do normy, a ja zyskiwałem wszystkie nadzieje na nowo.
W międzyczasie wydałem swoją pierwszą książkę. To miał być bestseller, a nie wielka kasowa klapa. Było mi wstyd. Tłumaczyłem Natalii, że to wszystko przez kiepskie zakończenie. Ze wydawca kazał mi je zmienić, ale się zbuntowałem. "Po prostu ci nie wyszło, Andre. Weź się do pracy i przestać żyć z głową w chmurach." - dzień po wypowiedzeniu tych słów, dowiedziała się, że jest w ciąży. To był trzeci miesiąc. Ciężko mi było w to uwierzyć. Świat lęgnął w gruzach. Mieliśmy długi, mieszkaliśmy w dzielnicy biedy, dla marginesów społecznych, ćpunów i biednych czarnych. Tu nie mogło wychowywać się dziecko, a ja nie byłem w stanie ich wyżywić z tak marnej pensji. W momencie poczułem, jak cały świat wali mu się na głowę. Ale ponoć każdy ma chwilę słabości. Do diabła, nawet bohaterowie się męczą. A jednak miałem jednak jakąś cichą nadzieję, że będzie ze mnie dumna. Nie była. Była na mnie wściekła, nienawidziła mnie.
Nie potrafiłem dłużej patrzyć w jej smutne oczy każdego poranka. Nie mogłem patrzeć w oczy kobiety, która mimo iż mnie kochała to nienawidziła jednocześnie. Nie rozumiała mnie. Nie pojmowała mojej pasji, nie rozumiała, że to jedyna rzecz która utrzymuje mnie przy życiu. Kładliśmy się obok siebie spać, ale tworzył się pomiędzy nami niewidzialny mur.
Wtedy w moim życiu pojawiła się Ola. Miała w sobie mnóstwo dziewczęcego uroku i zawsze patrzyła na mnie z podziwem, gdy opowiadałem jej o książkach. Uwielbiałem bruzdę na jej czole, która pojawiała się zawsze gdy z uwagą słuchała moich opowieści. Dźwięczna nuta jej głosu coraz bardziej mnie uzależniała. Była taka młoda i pełna pasji, zakochałem się w niej. Myślałem, że moje skamieniałe przez Natalię serce już nigdy mocniej nie zabije, tymczasem chciało złamać żebro za każdym razem gdy napotykałem ją wzrokiem. Z dnia na dzień staliśmy się parą. Odszedłem od Natalii, obiecałem, że będę płacił alimenty. Nawet mnie nie zatrzymywała, ale widziałem łzy w jej oczach.
Potem wszystko zaczęło isć w dobrym kierunku. Odnalazłem swoją muzę - Olę. Dzięki niej napisałem następną książkę, która okazała się być bestsellerem na skalę światową. Z dnia na dzień stałem się bogaty, zacząłem dawać autografy, ustawiać się do zdjęć z obcymi ludźmi... To było dla mnie bardzo szokujące, ale przyjemne. Byłem kimś ważnym. Wreszcie.
I wtedy... Wtedy wróciłem do Natalii. Wystarczyło, że mnie odwiedziła - z dzieckiem na ręce, w przybrudzonych ciuchach. Chciałem otoczyć ją opieką, chciałem by nasz syn miał ojca. Zostawiłem Olę, nawet bez pożegnania. Ale wciąż ją kochałem. Może zabrzmi to staroświecko, ale zrobiłem to tylko i wyłącznie dla jej dobra. Miałem destrukcyjne działanie na wszystkich. Ale chyba nie zrozumiałem jednej rzeczy - odszedłem od Natalii, zostawiłem ją samą na pastwę losu na całe dwa lata. Wyzbyła się uczuć do mnie, nie była w stanie mnie pokochać na nowo, choć chciałem odbudować to co pomiędzy nami było.

odautorsko
taka tam karta z dupy, była już na paru blogach :-) zapraszam do wątków w każdym razie